سخنان شمس تبریزی را دکتر ناصرالدین صاحب  زمانی درکتابی به نام خط سوم گردآورده است.
  حرفهای قشنگ وگاه تکان دهنده و بودار جالبی دارد !...گاهی یکی از آن حرفها را می نویسم.
  برای مثال :
                    کافران را دوست می دارم  
                                از این وجه که دعوی دوستی نمی کنند !
                           می گویند :  
                                       - ما کافریم
                                                        دشمنیم !
  یا این یکی :
                    آنکه مرا دشنام می دهد  خوشم می آید
                                       و آنکه ثنا می گوید  می رنجم !
                           زیرا که ثنا می باید که بعد از آن  انکار در نیاید .
                      آخر منافق بدتر است از کافر !

 توی (تله تکست) دیدم-تیتر یکی از روزنامه ها این بود :
  اگر۳۱۳سیاستمدار باتقوا داشتیم آقا ظهور می کرد !

نمی دانم -ومهم هم نیست-     که گوینده اهل کدام جناح بود و حتی منظورش چه بود.
 ( به قول پیامبر : انظر الی ماقال ولا تنظر الی من قال -ببین چه گفته می شود نه اینکه چه کسی گفته است)

فکر کردم اصلا اگر ۳۱۳ نفر آدم حسابی داشتیم هم- شاید آقا می آمد

 و لابد آنچه ما (همه ی ما) می کنیم وآنچه هستیم
 -علیرغم تمام تعارفات ولاف زدن ها وادعاهای رنگ رنگ-
 مقبول آقا نیست...
      ولابد حق با ایشان است !...نه با ما
      بیایم کمی به خودمان بپردازیم و خودمان را خالص کنیم
       و بعد بگوییم :
                          سحرخیزمدینه کی می آیی؟

این روزها هرکس ازیک طرف پیکر بی جان مقدسات را به طرف خودش می کشدو همه می گویند :حق با من است-ویک نفرپیدا نمی شود که بگوید : بابا دست از سر دین بردارید ومردانه بگویید :
       این  نظر من است -این  فقط برداشت من از دین است-آنچه من می فهمم این است- 
   همه  ماشا الله آنقدر مطمئن هستند که برحقند که نگو ونپرس

 خدایا برای سرافرازی دینت-نه برای استجابت دعای ما بندگان کوچک-این دعا را مستجاب کن : 
            اهدنا الصراط المستقیم  
                                                             خدایا ما را (همه ی ما را) به صراط مستقیم هدایت بفرما
                                                                                                                  آمین

 وشاید یکی ازهمین روزها مسیح بیاید و با آقای ما خوش وبش کند و دربیت المقدس نمازبگذارد
 وآنگاه ما دیگر نگران نخواهیم بود
 وزندگی زیبا خواهدشد  
 و کسی آرزوی مرگ نخواهد کرد
 و من به پسرم خواهم گفت این همان قهرمان قصه هاست که می گفتم
همان که اسمش را برخویش نهادم تا وجودم متبرک شود : 
                                                                                 سوشیانت

   گمان اینکه قدمت درراه است.امابرشیار دره ای/ بردهنه چاهی باشد.
   چه دریغی دارد.
   کاش به خود  وانگذاردمان.یک آن غفلت کافیست.

    و واقعا معنای زندگی جز این چیست؟   اگرهرکس درطول عمرش یک ذره پیشرفت کند( ازنظر انسانیت)
    چقدر دنیا زیباتر می شود.اوشو عارف هندی نیز می گوید :

            چنان زندگی کن که وقتی از دنیا می روی دنیا را اندکی زیباتر از پیش ساخته باشی

  بیاییم از امروز با این دیدگاه به دنیا نگاه کنیم.شک ندارم که اینطوری خودمان هم زیباتر می شویم.چندسال پیش عروسکی توی برنامه کودک بود که می خواند :

 
       بالا بالا بالا تر/ازابرهم بالا تر/هرچی بالا تر بهتر/ هرچی بهتر زی با تر             /// شاد باشید.

   سالهاپیش- یکی ازبزرگان ادبیات  ازاینکه توی ایران اینهمه شاعرداریم انتقاد می کرد ومی گفت :
  دیگه هیچ ناشری زیر بار نمی ره که کتابای شعر جوون ها رو چاپ کنه ازبس که ...
    کاری نداریم. یک حرفش به درد امروز ما میخوره - اینجایی  که می گفت :

     حتی خود این شاعران جوان شعر همدیگر را نمی خوانند !  پس چگونه توقع دارید مردم بیایند شما را کشف کنند و ازهنرشما استقبال کنند؟ هی می گویند مردم ما را درک نمی کنند. شما خودتان هم مسلکی های خود را درک می کنید؟؟؟می روید ببینید بقیه شاعران جوان کجاهستند/چه می کنند/چه می خواهند/دردشان چیست/ نکند ما داریم همدیگر را تکرار می کنیم !!!

      حالا اگر بجای کلمه { شعر} بگذاریم { وبلاگ} ودوباره بخوانیم شاید ما هم به خودمان بگوییم :

                                          نکند ما داریم همدیگر را تکرار می کنیم
                                              نکند ما داریم همدیگر را تکرار می کنیم
                                                  نکند ما داریم همدیگر را تکرار می کنیم ...

    یک اتومبیل پرازپول/یک واحد مسکونی باکلید طلایی/دههاآپارتمان/صدها اتومبیل/هزاران سکه طلا/میلیاردهاریال جوایزنقدی/صدها.هزاران.میلیونها...
   وهمه آنچه ترا به بودن دعوت می کند وبه ماندن.ودراصل به فرورفتن(...به قول فروغ : توهرگزپیش نرفتی /توفرورفتی...) پوسیدن وپوچ شدن.گندیدن. خبری اززیستن نیست :
   تعالی/عروج/پرواز/بالندگی/ایستادن/قد قامه الصلوه...
   کو؟    همه اش زندگی بهتر راترجمه می کنیم به رفاه بیشتر/نان بیشتر/شکم گنده تر/اتومبیل آخرین مدل/زمین/خانه/ پول/ پس انداز.....وچه کسی می گویداینها سعادت نیست؟
   امامان ما چه می دانسته اند که دعوت به معنا  وشدن  وبه بالا نگریستن می کرده اند؟

   همه می دانیم اما باورنداریم.به دل نمی پذیریم.به عمل که می رسیم جامی زنیم.عقب نشینی :
   {البته این حرفهادرست است ولی...(بله : ولی)...حقیقت این است که ما مسلمانیم ولی...دین مااسلام است ولی...وطن ماایران است ولی...دروغ وحسد وسخن چینی وشهوت پرستی وتکبرگناه است ولی...

   همیشه یک{ولی} درزندگی ماهست.آری.شیطان هم فرشته خدابود ولی...قابیل هم برادرهابیل بود ولی...ابوسفیان هم مسلمان بود ولی...واقعا چقدرباید (اهمال/مسامحه/غفلت/بی خیالی/بی تعصبی)؟

   تاکی وتاکجا  وارفته ورها وبی خود؟ چشم به دست وزبان ودهان دیگران داشتن.مرعوب وتسلیم گفته های آنان بودن.خود نبودن.خود راباورنداشتن.ازبیان حق ترسیدن یاطفره رفتن.
   چرامی گوییم فلان شخص دستش به دهانش می رسد اما نمی گوییم پیشانی اش باخاک آشناست؟
   چرامی گوییم دستش پراست اما نمی گوییم دلش پاک است؟

   مگر این طرز فکر  ما را وکشورمان رابه کجارسانده که ولش نمی کنیم؟
  
                                                   اینهمه عقب ماندگی ازقافله جهانی بس نیست؟

    باید حتما یارو فیلسوف باشه یا دکترای فلان داشته باشه یامیلیاردر باشه وگرنه جدی گرفته نمی شه
  حرفش هم باید گنده باشه وکمی عجیب - وبرای ذهن سهل الهضم نباشه تا ما روتحت تاثیرقراربده. نه؟

بگذریم.....حرف مادر ترزا این بود :
   باید کمترسخن گفت.ازپند وموعظه کاری ساخته نیست.پس چه باید کرد؟جارویی بردارید وخانه یک نفررا
   تمیز ونظیف کنید.این به اندازه کافی گویاست.

    موگا حالتی است که درآن هرکاری راانسان با تمام وجود- بدون اندیشه چیزی دیگر-بی هیچ تردید و
  بدون هرگونه شک یاانتقاد یاهرنوع مانع انجام می دهد...این حالت فقط زمانی میسر است که شخص از
   خویشتن خویش فراتر رفته یاآن رابه فراموشی می سپارد.درحالت موگا  به درجه ای ازآرامش درونی
   ورضایت شخصی می رسیم واصلا گذشت زمان راحس نمی کنیم.
                  تمرکز همه افکار برکاری که داریم انجامش می دهیم.
       اگرخوب فکرکنیم-این یعنی :  هم موفقیت-هم خوشبختی   واین یعنی می ارزد که به آن فکرکنیم.
  ..............................................................................فکرمی کنیم...

    واقعا هم خدا یک جوشانس بدهد.چه شانسی؟ خریت.
   اوه  که چه نعمتی است- چه سرمایه ای است؟خوشبختی هرکس به میزان برخورداری او ازاین نعمت عظماست وبس...
   بیچاره آنهایی که این چیزها سیرشان نمی کند.چیزهای دیگرمی خواهند
   ازآب لوله عطششان فرونمی نشیند.ازخوراک آشپزخانه جوعشان سیرنمی گردد...

   پس چه مرگته؟ دنبال چه می گردی؟  نمیدانیم.امامیدانیم که اینها مارابس نیست.نمی گوییم اصلا به کارمان
   نمی آید.اماکفایت نمی کند...................و درد از همین جاآغازمی شود

      نیازهای بلند ماراهمواره بی تاب می دارند- وآنچه هست پست است
      عشق های مقدس درجان ماشعله می کشند- وآنچه هست آلوده است
     زیبایی ها مارامدام درحسرت خویش می گدازند- وآنچه هست زشت است
                               هرچه هست برای مصلحتی است
                               هرکه هست بخاطر منفعتی است
              هیچ چیزبه خودش نمی ارزد/هیچکس به خودش چیزی نیست/همه چیزرا وهمه کس رابرای
              سودی ومنفعتی گذاشته اند.
                                                                     { ازکتاب هبوط }

   ازدیروز    که عکسهای گالری گوشی همراهم رامی دیدم- ونگاهم به چشمهای خسته پدرم ماند- دلم گرفته
  انگارروزتنبیه وبیدارباش من بود. چقدرزلال وچقدرباحیا.آرام وراحت حرف می زدند.ومن فقط خجالت می کشیدم که چرااینهمه دیرصدایشان راشنیدم. وکیست که نداند چشمها خیلی وقتها بهتراززبان حرف می زنند.

   (...باورکن چشمها اتمام حجت خدا بابندگانش هستند- که ببینید من چقدر نیرومندم-اگرفهم کنید...)

   جلوی اشکهایم رانگرفتم.من برخلاف بسیاری ازمردان ازگریستن ابایی ندارم.گریه قدرتی است که هردلی
   آنراندارد.باید زلال باشی تابتوانی.سخت دلی افتخاری ندارد.بگذریم.

   ازآنچه برمن گذشت بگذریم.تنها این اندیشه به دادم رسید که : امروزرادریاب.دیرخوب نیست ولی دیرتر بداست وگاه نابخشودنی.یک روزراقدردانستن فرداغنیمتی است برای دل سوخته تو.
  چراصبرکنیم تازندگی قانون آخرینش رابرسرمان بکوبد؟

   این تنبیه راکه رحمت الهی بود بردل من شکرگفتم وباخودم عهدکردم که این حس غریب راحفظ کنم برای همیشه.
   اللهم اغفرلنا ولوالدینا.............................................................آمین

   خلق  را  تقلید شان  بر باد  داد .

   بقول شمس تبریزی : هرفسادی که درعالم افتاد ازاین افتاد که   

   یکی/ یکی رامعتقد شد به تقلید- یامنکرشد به تقلید.کسی رواباشد مقلد را مسلمان داشتن؟ 

   نه-اشتباه نکن-آن تقلید رانمی گم.ما مخلص علمای بزرگیم.بی ترس ازانگ سنتی گرایی و.../ امااینکه هرچه خلق الله گفتند بگی وهرچه درتلویزیون وروزنامه جات خوندی روتکرارکنی وباافتخاربگی :                 { به نظرمن }

   کم لطفی است.کدوم نظر؟کدوم من؟ایناکه نظر تونیست.چون تاحالا نشنیده بودی وبرات تازگی داره تحت تاثیرقرارگرفتی وخودت روباختی؟اگه بناباشه به هرباسوادترازخودت که رسیدی-حالا فرقی نمیکنه توی چه رشته ای- خودت روببازی که ول معطلی. چون اعلم تر ازتو چند میلیارد آدم هست.

   پس خدا عقل راداد که چیکارش کنی؟ واسه چی یک ساعت تفکر بهتره ازهفتاد سال عبادت؟

   بقول دکترشریعتی : من ازفلان آدم{ که همه حرفاشوهم قبول نداشت} یه چیز خیلی مهم یاد گرفتم و اون

  .(روش  فکرکردن). بود نه فکرش رو.ما هم روش تفکر رو ازاونایی که حرفای گنده میزنن{ وما کف می کنیم} یاد بگیریم ویه روزی برسه که یه حرف از خودخودمون بزنیم وراستکی بگیم : به نظرمن...

  ترابه خدا بد میگم؟